نواهای سلیم

مکن  خود را  به یار  بد  گرفتار                                          که من کردم پشیمونم از این کار  

که یار بد زده  آتش  به  جونم                                            میون دوست و دشمن گشته ام خوار  

                                                     ۱      

مرو  دنبال  آهوی  رمیده                                                 مرو  دنبال  کبک  دام  دیده

مگر  نشنیده ای ای یار جونیم                                           که تا جون دارم و دل در امیده 

                                                       ۲     

مو که یارم نمی بینم چه فایده                                                 گل از باغش نمی چینم چه فایده 

رفیق بد من از یارم جدا کرد                                                    رفیق بد نمی میرد چه فایده

                                                         ۳    

مثل خورشید عالم تابی ای ول                                               چقدر نازک دل و بی تابی ای ول 

همیشه پیش  چشمانم عزیزی                                              خصوصآ  مو قعی که خوابی ای ول

                                                        ۴    

من  از ملک پدر  گشتم  جدایی                                            گرفتم  با  غریبون  آشنایی

غریبون  حالت  خوبی  نداره                                                 اول  مهر  است  و  آخر  بی  وفایی

                                                        ۵   

مسلسل حلقه حلقه زلف دلدار                                           به  هر حلقه  دلی باشد  گرفتار

نه  من تنها  گرفتارم  به  زلفت                                           چو  مرغانی  که  جمع  آین  به  نی زار

                                                       ۶     

میون  موج  دریا  خونه  من                                               فلک  بر  هم  زدی  آشونه  من

رفیقون  دور  فایز  جمع  گردین                                           که  کم کم  پر  شده  پیمونه  من

                                                         ۷   

مکن  منع  دل و  منع   زبونم                                           سیاه  چشمی  زده  آتش  به  جونم

زده  آتش  به  جونم  تا  بسوزم                                        که  سوخته  گوشت  و  مونده  استخونم

                                                        8   

من  آخر  سر  به  صحرا  می گذارم                                    تو  را  در  خانه  تنها  می گذارم

عزیزم  از  غم  دوری  میندیش                                         دلم  را  پیش  تو  جا  می گذارم 

                                                         ۹